Poezenvriendjes


Meestal geniet ik onder het werken van het gezelschap van Jojo mijn Birmaantje.
Op deze stoel staat 'Love to Sew' voor Jojo had er mogen staan 'Love to Sleep'. Hij is er kampioen in.
Hij is heel rustig en komt niet aan mijn werk, dat heeft niet zijn interesse. Ook het geluid van de machine maakt hem niets uit. Jojo is een kampioen in het slapen.
Omdat er een quiltkastje is bijgekomen kan ik nu dit lockerkastje tegen mijn werktafel aan laten staan. Op deze manier wordt de werkruimte om de machine heen een stuk groter. Maar zijn stoel kan er dan niet meer bij, hij zit altijd het liefst naast me als ik aan het werk ben. Dus Jojo heeft maar besloten dat het kastje ook best lekker ligt.
Wel gezellig zo'n poezenbeest, maar soms wel een lig-in-de-weg.





Voor Jo-Jo maar zijn eigen quiltje gemaakt. De machinehoes lag natuurlijk ook wel lekker. Maar de hoes wordt daar wel sleets van want poezen die blij zijn klauwen nu eenmaal. En mijn poezenvriendje is hierop geen uitzondering. Om het over de haren die achterblijven in de hoes maar niet te hebben, je blijft stofzuigen. Voor mijn lief gezelschap maar een lekker dik katten quiltje gemaakt.

En hij ligt zoals vanouds in diepe slaap.

Maar soms is er op het lockerkastje even geen plek voor hem omdat ik daar dan de andere machine heb neergezet. Maar Jo-Jo wil altijd zo dicht mogelijk bij me liggen. Dit plekje vond hij wel een aardig alternatief.

Anders is het met deze dame gesteld, Kitty de benjamin van het stel.
Zij komt absoluut mijn kamer niet in.
Ze is gek op draadjes, spelden en naalden. Met Kitty kom ik vaak voor verrassingen te staan.
Niets is veilig voor haar pootjes en bekje.
Zo heeft ze eens terwijl ik even niet oplette de naald met rijgdraad uit mijn werk getrokken. De naald vond ze natuurlijk niet interessant maar de draad des te meer. Die is aan haar tong blijven plakken en door het likken en slikken had ze de draad met naald naar binnen gewerkt.
Vanuit een ooghoek zag ik haar bij mijn werk vandaan springen en ik miste meteen de naald.
Kitty was ondertussen aan het gillen en vloog in paniek door de kamer heen, onderwijl bloed verliezend uit haar bekje.
Ik wist meteen waar mijn naald was gebleven. Eindelijk kreeg ik haar te pakken, maar zag de naald niet in haar bekje zitten. De dierenarts gebeld die gelukkig praktijk had en Kitty met veel geworstel van haar kant  in de poezenmand gekregen en naar de dierenkliniek gereden.
Op de foto die meteen werd gemaakt was te zien dat de naald in haar maag zat en ze werd meteen geopereerd.
Die avond nadat we haar hadden opgehaald kon je merken dat ze zich niet lekker voelde en aan haar kopje kon je zien dat ze pijn had ondanks de pijnstillers die ze had gekregen.
Die nacht heb ik heel slecht geslapen, wat voelde ik me schuldig.
De volgende morgen gedroeg ze zich alsof er niets aan de hand was geweest en rende ze weer als vanouds door de huiskamer.
Het is allemaal goed afgelopen. Maar Kitty krijgt echt geen tweede kans meer om naalden te eten.
 
De bandana had ik als grapje gemaakt en voor de foto mocht ze hem even om.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Ik zou het leuk vinden als je een reactie schrijft.